Harold blogt: winnen en verliezen in dezelfde wedstrijd

In december kwalificeerde schaatster Annouk van der Weijden zich voor mij redelijk onverwacht voor de vijf kilometer in Pyeongchang. VINU draagt Annouk al jaren een warm hart toe, ook met enige sponsoring, dus al snel kwam het plan om mee te gaan en haar ook in Korea aan te moedigen. Ik was erbij afgelopen vrijdag (18/2), in de Gangneung Oval schaatsarena. Het was een bijzondere belevenis, in die sfeer met al dat oranje op de tribune en uitbundige Koreanen. In de eerste rit ging Annouk als de brandweer en haalde een dik persoonlijk record: 6.54,17. Wat een fantastische prestatie! ‘Pieken op het juiste moment’ heet dat, dit kon niet anders dan een medaille worden.

Het werd geen medaille. Esmee Visser was een klasse apart en ging er op hele fraaie wijze dik onderdoor. Maar de rest beet zich stuk op de tijd van Annouk, die alleen nog maar kon toekijken vanaf de tribune, op haar beurt de zenuwen verbijtend. Tot die verrekte laatste rit. Veterane Sablikova pakte zilver en op de streep was ook de Russin Natalja Voronina negentienhonderdste van een seconde sneller. Negentienhonderdste… dat zijn misschien twee schaatslengtes op die hele 5.000 meter. Annouk werd vierde, niks geen medaille, geen blije interviews op de televisie, geen huldiging en hieperdepiep in het Holland Heineken Huis. Niks, helemaal niks.

Annouk van der Weijden in actie in Pyeongchang.

Ik maak het vaker mee. Bij VINU is het soms ook heel hard werken binnen een competitie; aan offertes of tenders met lastige vragen en ingewikkelde cases waar we slimme dingen voor moeten bedenken. Dan moeten we ook pieken en buffelen tegen de klok. We kunnen dan niets anders dan doen dan onze stinkende best, maar je bent altijd afhankelijk van ‘omstandigheden’ en dus heb je niet alles helemaal onder controle. Wat wil de opdrachtgever lezen? Wat doet de concurrentie? Hoe groot is de beloning als het lukt, we succes hebben en mooie opdrachten binnenhalen. Maar hoe dik is het balen als we buiten de boot vallen, ‘goede tweede’ worden of soms zelfs uitgeloot. Dan heb je niks, helemaal niks.

Bij Annouk waren er direct na de wedstrijd even hele dikke tranen. Begrijpelijk en herkenbaar, ze was zo dichtbij. Schaats je de beste race van je leven en dan voel je je de grote verliezer; zo kan het gaan binnen één wedstrijd. Topsport is zo soms hard en vraagt zo veel van een mens. Maar er is nauwelijks tijd voor verdriet want ze moet weer door, focus op de volgende race; zaterdag is de massastart. VINU blijft haar steunen, door dik en dun. Iemand die zo goed presteert op het moment dat het erop aan komt is voor mij een absolute winnaar.

Vinu.nl maakt gebruik van tracking-cookies. Hiermee worden anonieme gegevens over uw bezoek opgeslagen om de website en uw ervaring te verbeteren.