Philippine blogt: Inpakken en wegwezen of echt blijven logeren

Ik hoor regelmatig zeggen dat het zo fijn is dat je, als extern ingehuurde projectmanager, geen deel uitmaakt van de organisatie waarvoor je werkt. Dat heeft inderdaad z’n voordelen. Geen (eindeloze) afdelingsoverleggen, geen interne taken of werkgroepen, geen gedoe over promoties en beoordelingen. Je bent ingehuurd om je projecten goed te doen en daar kunnen ze je op aanspreken. Daarna: inpakken, wegwezen en door naar de volgende klus.

Wederkerigheid in optima forma

Voor mij gaat deze vlieger niet op. Ik ervaar juist een grote verbondenheid met de opdrachtgevers waarvoor ik werk. Die relatie is altijd gebaseerd op wederkerigheid. Als externe zie ik vaak, vanuit mijn open blik en mijn ervaringen elders, precies wat er in een organisatie beter zou kunnen. Deze diagnose en voorstellen voor behandeling wil ik, overigens wel altijd gevraagd, graag delen met mijn opdrachtgevers. Deze feedback helpt de club verder en daar heb ik in mijn dagelijkse werk weer profijt van.

Het leukste van het werken in projecten is het samenwerken met veel verschillende mensen. Daar zitten vaak jonge, frisse types bij. Die vragen om coaching en begeleiding en die halen ze bij de meer ervaren projectmanagers. Kom maar op, ik help ze graag. Ook als ze niet direct bij mij in een projectteam zitten en ook als de vragen niet direct project-gerelateerd zijn. Ik leer namelijk weer van hun blik op de werkelijkheid en dat voorkomt dat ik vastgeroest raak. Wederkerigheid in optima forma.

 

In praktijk ben ik dus gewoon ‘one of the guys’. Ik wil graag zichtbaar zijn en bijdragen aan de dagelijkse dingen. Zo ben ik verschillende keren gevraagd om voor een opdrachtgever sollicitatiegesprekken te voeren. Gewoon, omdat ik inmiddels wel in de smiezen heb waar zij naar zoeken en omdat ik, binnen VINU, de nodige ervaring heb met werving en selectie.

De mooiste vraag die ik ooit gekregen heb, is of ik een ‘College-tour’-achtig interview wilde doen met een wethouder, tijdens een afscheidsfeestje van één van de managers. Van alle medewerkers zou ik de meeste ‘Twan Huys-kwaliteiten’ (?) hebben. Oké, daar ga je dan. Nu is niets zo goed voorbereid als het spontane interview. Het heeft me dus echt even tijd gekost om dit op de rit te krijgen. Maar het was superleuk om te doen en ik heb er weer zoveel van geleerd.

Invoegen bij de borrel

Eén ding blijft lastig: het jaarlijkse team-uitje. In principe ben je welkom maar ik vraag me altijd af of dit echt meerwaarde heeft in relatie tot de tijd die het me kost. Daarom kies ik meestal voor het ultieme compromis: de gps-tocht, het vlotten bouwen of de escape room sla ik over maar voeg naadloos in bij de borrel en de bbq. Want het feit dat je formeel geen deel uit maakt van de organisatie betekent niet dat je geen lol mag maken met de mensen, met wie je tijdelijk werkt. En dan kent gezelligheid helemaal geen tijd meer. Prima toch!

Vinu.nl maakt gebruik van tracking-cookies. Hiermee worden anonieme gegevens over uw bezoek opgeslagen om de website en uw ervaring te verbeteren.